Ik bezweer u, gij dochteren van Jeruzalem! dat gij die liefde niet opwekt, noch wakker maakt, totdat het dezelve lust!

Wie is zij, die daar opklimt uit de woestijn, en liefelijk leunt op haar Liefste? Onder den appelboom heb ik U opgewekt, daar heeft U Uw moeder met smart voortgebracht, daar heeft zij U met smart voortgebracht, die U gebaard heeft.

Zet mij als een zegel op Uw hart, als een zegel op Uw arm; want de liefde is sterk als de dood; de ijver is hard als het graf; haar kolen zijn vurige kolen, vlammen des HEEREN.

שִׂימֵ֨/נִי כַֽ/חוֹתָ֜ם עַל לִבֶּ֗/ךָ כַּֽ/חוֹתָם֙ עַל זְרוֹעֶ֔/ךָ כִּֽי עַזָּ֤ה כַ/מָּ֨וֶת֙ אַהֲבָ֔ה קָשָׁ֥ה כִ/שְׁא֖וֹל קִנְאָ֑ה רְשָׁפֶ֕י/הָ רִשְׁפֵּ֕י אֵ֖שׁ שַׁלְהֶ֥בֶתְ יָֽה־־־׃

Vele wateren zouden deze liefde niet kunnen uitblussen; ja, de rivieren zouden ze niet verdrinken; al gaf iemand al het goed van zijn huis voor deze liefde, men zou hem te enenmale verachten.

Wij hebben een kleine zuster, die nog geen borsten heeft; wat zullen wij onze zuster doen in dien dag, als men van haar spreken zal?