Marcus 5

και ηλθον εις το περαν της θαλασσης εις την χωραν των γαδαρηνων

En zij kwamen over op de andere zijde der zee, in het land der Gadarénen.

και εξελθοντι αυτω εκ του πλοιου ευθεως απηντησεν αυτω εκ των μνημειων ανθρωπος εν πνευματι ακαθαρτω

En zo Hij uit het schip gegaan was, terstond ontmoette Hem, uit de graven, een mens met een onreinen geest;

ος την κατοικησιν ειχεν εν τοις μνημειοις και ουτε αλυσεσιν ουδεις ηδυνατο αυτον δησαι

Dewelke zijn woning in de graven had, en niemand kon hem binden, ook zelfs niet met ketenen.

δια το αυτον πολλακις πεδαις και αλυσεσιν δεδεσθαι και διεσπασθαι υπ αυτου τας αλυσεις και τας πεδας συντετριφθαι και ουδεις αυτον ισχυεν δαμασαι

Want hij was menigmaal met boeien en ketenen gebonden geweest, en de ketenen waren van hem in stukken getrokken, en de boeien verbrijzeld, en niemand was machtig om hem te temmen.

και δια παντος νυκτος και ημερας εν τοις ορεσιν και εν τοις μνημασιν ην κραζων και κατακοπτων εαυτον λιθοις

En hij was altijd, nacht en dag, op de bergen en in de graven, roepende en slaande zichzelven met stenen.

ιδων δε τον ιησουν απο μακροθεν εδραμεν και προσεκυνησεν αυτω

Als hij nu Jezus van verre zag, liep hij toe, en aanbad Hem.

και κραξας φωνη μεγαλη ειπεν τι εμοι και σοι ιησου υιε του θεου του υqιστου ορκιζω σε τον θεον μη με βασανισης

En met een grote stem roepende, zeide hij: Wat heb ik met U te doen, Jezus, Gij Zone Gods, des Allerhoogsten? Ik bezweer U bij God, dat Gij mij niet pijnigt!

ελεγεν γαρ αυτω εξελθε το πνευμα το ακαθαρτον εκ του ανθρωπου

(Want Hij zeide tot hem: Gij onreine geest, ga uit van den mens!)

και επηρωτα αυτον τι σοι ονομα και απεκριθη λεγων λεγεων ονομα μοι οτι πολλοι εσμεν

En Hij vraagde hem: Welke is uw naam? En hij antwoordde, zeggende: Mijn naam is Legio; want wij zijn velen.

και παρεκαλει αυτον πολλα ινα μη αυτους αποστειλη εξω της χωρας

En hij bad Hem zeer, dat Hij hen buiten het land niet wegzond.

ην δε εκει προς τα ορη αγελη χοιρων μεγαλη βοσκομενη

En aldaar aan de bergen was een grote kudde zwijnen, weidende.

και παρεκαλεσαν αυτον παντες οι δαιμονες λεγοντες πεμqον ημας εις τους χοιρους ινα εις αυτους εισελθωμεν

En al de duivelen baden Hem, zeggende: Zend ons in die zwijnen, opdat wij in dezelve mogen varen.