Job 41

Niemand is zo koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou?

Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik hem zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne.

Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal zijner sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis.

Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel hem aankomen?

Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking.

Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten als met een nauwdrukkend zegel.

Het een is zo na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen.

Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden.

Elkeen zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads.

Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit.

Uit zijn neusgaten komt rook voort, als uit een ziedenden pot en ruimen ketel.

Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort.