Job 6

Maar Job antwoordde en zeide:

Och, of mijn verdriet recht gewogen wierd, en men mijn ellende samen in een weegschaal ophief!

Want het zou nu zwaarder zijn dan het zand der zeeën; daarom worden mijn woorden opgezwolgen.

Want de pijlen des Almachtigen zijn in mij, welker vurig venijn mijn geest uitdrinkt; de verschrikkingen Gods rusten zich tegen mij.

Rochelt ook de woudezel bij het jonge gras? Loeit de os bij zijn voeder?

Wordt ook het onsmakelijke gegeten zonder zout? Is er smaak in het witte des dooiers?

Mijn ziel weigert uw woorden aan te roeren; die zijn als mijn laffe spijze.

Och, of mijn begeerte kwame, en dat God mijn verwachting gave;

En dat het Gode beliefde, dat Hij mij verbrijzelde, Zijn hand losliet, en een einde met mij maakte!

Dat zou nog mijn troost zijn, en zou mij verkwikken in den weedom, zo Hij niet spaarde; want ik heb de redenen des Heiligen niet verborgen gehouden.

Wat is mijn kracht, dat ik hopen zou? Of welk is mijn einde, dat ik mijn leven verlengen zou?

Is mijn kracht stenen kracht? Is mijn vlees staal?