Psalmen 102

Een gebed des verdrukten, als hij overstelpt is, en zijn klacht uitstort voor het aangezicht des HEEREN.

O HEERE! hoor mijn gebed, en laat mijn geroep tot U komen.

Verberg Uw aangezicht niet voor mij, neig Uw oor tot mij ten dage mijner benauwdheid; ten dage als ik roep, verhoor mij haastelijk.

Want mijn dagen zijn vergaan als rook, en mijn gebeenten zijn uitgebrand als een haard.

Mijn hart is geslagen en verdord als gras, zodat ik vergeten heb mijn brood te eten.

Mijn gebeente kleeft aan mijn vlees, vanwege de stem mijns zuchtens.

Ik ben een roerdomp der woestijn gelijk geworden, ik ben geworden als een steenuil der wildernissen.

Ik waak, en ben geworden als een eenzame mus op het dak.

Mijn vijanden smaden mij al den dag; die tegen mij razen, zweren bij mij.

Want ik eet as als brood, en vermeng mijn drank met tranen.

Vanwege Uw verstoordheid en Uw groten toorn; want Gij hebt mij verheven, en mij weder nedergeworpen.

Mijn dagen zijn als een afgaande schaduw, en ik verdor als gras.